من تو رشته رياضى، بين فرمول‌ها غرق بودم، اما قلبم با رنگ‌ها وخط‌ها حرف می‌زد. یه روز تصمیم گرفتم از دنیای ریاضی خداحافظی کنم و پا بذارم تو دنیای نقاشی وگرافیک. تغییررشته دادم وروحم جون گرفت.

سال اول كنکور، سردرگم بودم؛ روش مطالعاتی درستی نداشتم و روزهام هدر می‌رفت. اما سال دوم، اراده‌ام شعله‌ور شد. به خودم قول دادم به رویای معلمی كه از بچگی داشتم برسم. يادمه تو مدرسه، همكلاسى‌هاى ضعيف رو تو گروهم مى‌ذاشتم؛ دبيرها تشويق می‌كردن: «تو از پسش برمى‌آى، كمكشون كن تا باهم رشد كنید.»

مسير كنكور امتحان سختی بود، اما یه مسیر سخت، آدم سرسخت‌تری می‌خواد. همیشه می‌گفتم: «می‌خوام از سر جلسه سربلند بيام بيرون، نه اينكه روزاى هدررفته جلوى چشمم رژه برن و حسرت بخورم.» روى ميزم نوشته بودم: «كار خدا اينه كه قشنگ تر از تصوراتت بسازه.» وهمين شد! با قلبى پراميد رفتم سر جلسه وبا لبخند پيروزى برگشتم.

معلمى نه فقط شغله، عشق هميشگى‌مه. تو هم مى‌تونى؛ كافيه صدِ خودتو بذارى!