سلام به كنکورسلامی‌ها، عالی باشین و پرانرژی!

درسا قاسمى‌ام، دانشجومعلم رشته‌ى آموزش رياضى.

قصه‌ی معلمیِ من از مدرسه‌ى نمونه دولتی، مقطع راهنمایی و كلاس هشتم شروع شد. جایی که دبیر ریاضی‌م، خانم قادری، فقط یک معلم نبود، بلکه الگویی الهام بخش، معلمی دلسوز، توانمند و دوست داشتنى كه تقريباً همه‌ى بچه‌ها عاشقش بودن؛ البته كه بی‌اغراق نه به اندازه‌ی من، احساسی که من به ایشون و درس ریاضی داشتم، چیزی فراتر از بقيه بود. همين علاقه و شيوه‌ى خاص تدريسشون باعث شد ازهمون سال‌ها، هدفم رو مشخص كنم: «دبير رياضى شدن». با همين ذوق وانگيزه، دوران دبيرستان، رشته ریاضی رو در مدرسه‌ی تیزهوشان گذروندم و در سال کنکور، بعد از امتحانات نوبت اول مدرسه، فشار روحى و روانى كه بنا بر دلايلى برام به وجود اومد غلبه می‌كرد بر اون ذوق و انگیزه، روزایی که داشتم از دست می‌دادم و شاهد فاصله گرفتن از هدفم بودم واقعا سخت بود تا روز دوم عید؛ دقیقا دوم فروردین بود که حالا نمی‌دونم اثرات سال نو بود يا هر چیز دیگه‌ای اما به خودم قول دادم که همین امسال باید بشه، همین امسال!

انگیزه‌ی قبلی رو نداشتم و فقط به خاطر قول و تعهدی که به خودم داده بودم دوباره شروع کردم و بيشتر از هر چيز، به روز قبولى و لحظه‌اى فكر می‌كردم که بتونم اين خبرو به خانم قادری بدم که بالاخره پس از روزهای بسياااار فرا رسید، حسى که اون لحظه داشتم تكرارنشدنى بود و كلمات درتوصيفش واقعا فقيرند.

اما میدونین قشنگترین بخش ماجرا چی بود؟ اینه که تاریخ زندگیم و دوران تحصيلم دوباره تكرار شد چون امروز، با افتخار، همون معلم الهام بخش، استاد رياضى من در دانشگاه هستن. خلاصه که همه چی از یه کلاس درس ریاضى شروع شد و به معلم شدن من پایان يافت. در آخر براى يه كنكورى، بهترين آرزو همون خوشحالی عميق و یه آخيش از ته دل در روز اعلام نتايجه؛ ازاعماق وجودم و ازصميم قلب، این حس خوب وبه یادماندنى روبراتون آرزو می‌كنم.