مسیر جدی درس خوندنم از قبولى در نمونه‌دولتى راهنمايى و بعد دبيرستان شروع شد؛ همون جایى كه فهميدم می‌تونم بیشتر از چیزى که فكر می‌كنم تلاش کنم و نتیجه بگيرم. توی این سال‌ها چالش و نااميدى هم كم نداشتم، اينكه درگیر حال روحی بدی و فشارهای یه دانش آموز کنکوری از طرف خانواده حساس به تحصيل بودم مسيرو سخت می‌كرد و تايم زياديم مختص به قانع كردن خانواده بود البته وقتى فهميدم نمی‌تونم با خانواده راجب اين موضوع كنار بيام كتابخونه رفتم و خيلى مسيرم هموار شد؛ وقت‌هايى كه خسته مى‌شدم يا به خودم شک می‌كردم، اما هر بار دوباره بلند شدم وادامه دادم چون از همون بچگی علاقه زیادی به درس دادن داشتم و هميشه تو بازى‌ها نقش معلم رو بازى می‌كردم عروسكامو می‌چيدم و براشون تدريس می‌كردم.
امروز همون تجربه‌ها پایه کار مشاوره‌ام شدە؛ چون حال دانش آموزی كه استرس داره يا اميدش كم شده رو با تمام وجود می‌فهمم و كنارشون با دل و انگيزه می‌ايستم. برای من موفقيت يعنى ادامه دادن، حتى وقتى سخت می‌شود.