داستان من از همون بچگی شروع شد، از همون اوایل که هرجا اثری از رنگ و قلمو بود منم بودم، انگار هنر در زندگی من جریان پیدا کرده بود و این با ورود من به دبستان، راهنمایی و دبیرستان چندین برابر خودش رو به من نشون داد.

من از همون اولش، یعنی دوران دبستان عاشق رنگ بودم با وجود اینکه رویای دکتر شدنم داشتم، درسمم واقعا خوب بود همیشه جزو نفرات اول کلاس بودم حتی توی راهنمایی و دبیرستان، بزرگترین چالش زندگی من گیر کردن وسط دوراهی تجربی و هنر بود، که با وجود همه سختی‌ها و فشارها رفتم سراغ علاقم، چیزی که واقعا شجاعت می‌خواست.

برای همین، دوست داشتم رشته ای رو بخونم که بتونم هنر رو در زندگی هر هنرجویی جریان بدم و هرچیزی که در توانم هست رو در اختیار بقیه هم بذارم و اینطور شد که رویام شد رشته آموزش هنر، اونم دانشگاه تهران.

و الان از اینکه ساعت‌ها سر کلاس می‌شینم و با بچه‌ها مشغول طراحی و نقاشی میشم و هیچ وقت گذر زمان رو حس نمی‌کنم، واقعا به این نتیجه رسیدم که این همه سختی ارزشش رو داشت و اگر برگردم قبل، بازم ۱۰۰ برابر تلاشم رو بیشتر می‌کنم برای این رشته.

به همین دلیل دختر داستانمون اینجاست، برای راهنمایی هرکسی که رویاش رشته آموزش هنر دانشگاه فرهنگیانه تا جریان هنر تو زندگی همه زنده بمونه.

دوران کنکور سخت بود، هرشب نخوابیدن، مداوم تست زدن، تحلیل آزمون، مرور به موقع، و مهم تر از همه حفظ تداوم و پیوستگی ولی مهم تر از همه اینا، تلاش و اراده‌ای بود که قول رسیدن به آرزوها پشتش بود، امیدوارم بتونم توی این راه همراه کسایی باشم، که اراده چنین تلاشی رو دارن.