سلام رفقا داستان هدفم كه معلمی بود خيلی ساده شروع شد … با اینکه خودم دانش آموز بودم عاشق فضای مدرسه بودم نمی‌دونم چجورى ولی از وقتى يادم مياد عاشق معلمی بودم عاشق اینكه به بچه ها توضیح بدم، عقاید درست بهشون بگم و كمكشون كنم درست بزرگ بشن و اين خيلى برام قشنگ بود که تو مادر دوم بیشتر افراد جامعه باشی و بخشی از زندگيشون رو توساختى.

رسیدم به سال دوازدهم و به خاطر معلم زبانم عاشق زبان شدم و تصميم گرفتم دبير زبان بشم و از كنكور سلام مشاور گرفتم و به اصرار مادرم قرار شد دو تا كنکور بدم و شروع کردم بە خوندن؛ شب و روز می‌خوندم، راستش اون سال کسری خواب گرفته بودم.

خلاصه تو اين مسير از كنكور سلام خيلى كمک گرفتم كتاب فرهنگيانش، كتاب مصاحبش، مشاوره و آزمون‌ها از همه چيز استفاده كردم چون به هيچ عنوان نمی‌خواستم پشت كنكور بمونم و جز فرهنگیان هم نمی‌خواستم دانشگاهی برم.

سال کنكور شاید بدترین روزهای زندگیم بود در فشار و استرس و سردرگمی، و بزرگترین چالشم دو تا كنكوری بود كه باید اون سال شركت می‌كردم و داشتم براى هر دو تاش تلاش می‌كردم و اين كار منو خيلى سخت می‌كرد، انتظار اطرافيان، بی خوابى. خلاصه داستان، موقع اعلام نتایج همه خوشحال میشن ولی من بدترین روز زندگیم بود چون به هدفم كە این‌ همە براش جنگیدم نرسیدم و دبیر زبان نشدم و معلم آموزش ابتدایی شدم اما این نارضایتی خیلی طول نکشید و من عاشق رشتم شد؛ عاشق دانشگاه هم که بودم.

اون لحظه شيرین ورود به دانشگاه فرهنگيان رو هيچ‌وقت فراموش نمی‌كنم.

برای هدفتون بجنگید، ارزششو داره؛ زندگیتون رو تغییر میده؛ به جای اینکه یک عمر حسرت بخوری یک بارم که شده براش بجنگ و بقیش رو بسپار به خدا.